Afgelopen week mocht ik vier prachtige vrouwen begeleiden tijdens de retraite De kunst van jezelf zijn.

Onverwacht mocht ik deze retraite alleen dragen. Door omstandigheden kon Alina niet aanwezig zijn. Heel even sloeg mijn eigen mind op hol. Een fractie van een minuut voelde ik de onrust opkomen. Maar vrijwel direct kwamen mijn kleintje en mijn volwassene samen naar voren.

‘Dit komt goed. We gaan dit samen doen. Het veld werkt voor ons.’

Dat hebben we gedaan… en hoe. Wat een week!

Vrijdag kwamen vier vrouwen de OERboerderij in De Lutte binnenwandelen. Allemaal met hun eigen verhaal. Hun eigen energie. Hun eigen verlangen.

En alsof de natuur direct wilde meehelpen, nodigde de temperatuur van maar liefst 37 graden ons uit om één ding te doen:
Vertragen. Niets meer en niets minder. Misschien is dat wel waar deze hele week over ging. Niet harder werken aan jezelf. Niet een betere versie van jezelf worden. Maar vertragen. 

Het ontmoeten van jezelf. Van je innerlijke kind. Van patronen die je al jaren met je meedraagt. Van oude films die zich soms ongemerkt blijven afspelen in het dagelijks leven. Films die zijn ontstaan vanuit een noodzaak. Om jezelf te beschermen. Om erbij te horen. Om liefde te ontvangen. Om pijn te vermijden. Met behulp van Clarity en psychodynamica  mochten we voelen wat ons verleden nog altijd met ons doet. Niet om erin te blijven hangen. Niet om het verhaal nog eens te analyseren. Maar om het te ontmoeten. Om aanwezig te blijven in het hier en nu. Om te ontvangen wat gezien wil worden. Dat blijft voor mij misschien wel de grootste kracht van psychodynamica. Niet vechten tegen wat er is. Niet wegduwen. Niet oplossen. Maar erbij blijven. Werkelijk aanwezig blijven en doorleven. Wat gebeurd hier echt? Welke oude film speelt zich hier af in het hier en nu? Wie is hier aan het woord? 

Dat klinkt eenvoudig. Maar wie ooit echt heeft gevoeld, weet dat dit misschien wel het moedigste is wat een mens kan doen.

Deze week mocht ik vrouwen begeleiden in diepgaand lichaamswerk. Zowel individueel als in de groep.
En iedere keer opnieuw raakt het mij. De wijsheid van het lichaam. Ons lichaam vertelt voortdurend verhalen. Het draagt herinneringen, emoties, overtuigingen en beschermingsmechanismen met zich mee. Vaak zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Ons hoofd praat erover. Ons lichaam leeft het.

Voor mij zijn adem en lichaam misschien wel de meest directe ingang naar de ziel. Dichterbij kun je nauwelijks komen.

Van dichtbij mogen zien hoe mensen soms vechten om maar niet te hoeven voelen. Hoe logisch dat ook is. Want ooit was die bescherming nodig. Ooit hielp die oude film ons te overleven. Maar wat vroeger bescherming bood, kan later een gevangenis worden.

Psychodynamica heeft mij geleerd dat het kleintje in ons niet gerepareerd hoeft te worden. Het wil gezien worden. Gehoord worden. Erkend worden, Omarmd worden door de volwassene die wij vandaag zijn. Pas wanneer we bereid zijn te blijven bij wat zich aandient, ontstaat er heling in het hier en nu.

Dan hoeft het lichaam niet langer vast te houden. Dan krijgt verdriet ruimte. Boosheid een stem. Angst erkenning. En liefde weer een kans.

Deze week liet mij opnieuw zien dat herstel niet alleen ontstaat door voelen. Herstel ontstaat ook door gevoed worden. Letterlijk! Al bijna twintig jaar is Ayurveda een belangrijk onderdeel van mijn leven. Niet als dieet of leefregel, maar  als een manier om met aandacht naar mezelf te kijken.

Wat heeft mijn lichaam nodig? Waar is er onrust? Waar is er vermoeidheid? Waar vraagt mijn systeem om zachtheid? Zelfzorg is voor mij geen luxe maar een basisvoorwaarde. Zonder zelfzorg geen liefde voor jezelf.

De heerlijke Ayurvedische maaltijden die Esther, de kokkin, deze week met zoveel liefde bereidde, waren daarom veel meer dan voeding alleen.
Ze vormden een wezenlijk onderdeel van het proces. Verkoelend waar de hitte daarom vroeg. Voedend waar het lichaam tekorten kende. Aardend waar emoties bewogen. Want soms vergeten we dat herstel niet alleen ontstaat in gesprekken of inzichten. Soms ontstaat herstel simpelweg aan een tafel. Met een kom soep. Een geurige curry. Verse bessen uit de tuin. Een glimlach. Een moment van stilte. Ook dat is therapie. Ook dat is heling. 

Langzaam zag ik gedurende de week bij deze vier prachtvrouwen iets veranderen. De schouders zakten. De adem werd dieper. De ogen zachter. Er kwam ruimte in het lichaam. Meer levensvreugde werd zichtbaar. Niet omdat er iets opgelost werd. Maar omdat er iets mocht zijn. 

Deze week kende tranen. Veel tranen. Maar ook zeker gelach. Boosheid. Speelsheid. Opluchting. Verbinding. Verwondering. En bovenal liefde. Veel liefde.

Voor mij is na deze week opnieuw helder geworden waarom ik dit werk doe.

Waarom ik mensen wil begeleiden in hun avontuur naar zichzelf. En waarom ik geloof dat psychodynamica therapie niet alleen iets is voor wanneer je vast loopt. Sterker nog. Ik zie het steeds meer als preventief onderhoud. We vinden het vanzelfsprekend om ons huis te onderhouden. Onze auto jaarlijks te laten keuren. Ons lichaam gezond te voeden. Maar hoe vaak staan we werkelijk stil bij onze binnenwereld? Bij dat wat onder de oppervlakte leeft? De onderstroom die ons dagelijks beïnvloedt zonder dat we het doorhebben? Juist daar ligt voor mij de waarde van psychodynamica. Niet om jezelf te repareren. Maar om jezelf beter te leren kennen. Zodat je niet alleen overleeft, maar werkelijk leeft. En de deur van je comfortabele gouden kooi openzet.

Na een week vol vertraging, lichaamswerk, ademwerk, Ayurveda, tranen, lach en liefde weet ik één ding zeker:
Het mooiste wat je jezelf kunt schenken, is af en toe bewust stilstaan bij wie je bent.
En luisteren naar wat er van binnen gehoord wil worden. Misschien is dat wel de grootste kunst van jezelf zijn.

Koester je vuurtje.